Choroby

Znajdź chorobę:

Wybierz literę rozpoczynającą nazwę choroby:

Zespół nadreaktywnego pęcherza

Czy przydarzyło ci się kiedyś nie utrzymać moczu w miejscu publicznym? A może niepokoi cię nadmierna częstotliwość twoich wizyt w toalecie? Sprawdź, czy masz zespół nadreaktywnego pęcherza i przede wszystkim – jak go leczyć!

Zobacz również objawy tej choroby: Objawy zespołu nadreaktywności pęcherza

Co to znaczy nadreaktywny?

Zespołem pęcherza nadreaktywnego określa się stan, w którym występuje częstomocz, parcia naglące oraz nietrzymanie moczu przy braku innych chorób, które mogłyby powodować te symptomy. Objawy te niekoniecznie muszą występować razem. Zwykle połączone są z zaburzeniami seksualnymi bądź schorzeniami jelita grubego (np. zaparciami).

Żeby stwierdzić tę chorobę należy najpierw wykluczyć szereg innych, które powodują takie same objawy. Przede wszystkim należy wyeliminować cukrzycę oraz zakażenia układu moczowego i płciowego. Wyżej wymienione objawy mogą dawać również różnorakie choroby nerek oraz zespół jelita wrażliwego.

Aby wykluczyć powyższe schorzenia wykonuje się badanie ilości moczu, który mimowolnie „wycieka” z pęcherza. Pacjentka na kilka godzin zakłada wkładkę, która jest ważona przed i po teście.

Można wykonać też USG jamy brzusznej, co pozwoli ocenić ilość moczu zalegającego w pęcherzu. Innym sposobem jest badanie urodynamiczne, które polega na pomiarze czynności poszczególnych części układu moczowego, od których zależy trzymanie moczu.

W ostateczności, kiedy lekarz podejrzewa problemy neurologiczne, wykonywany jest rezonans magnetyczny.

Kluczowym dla rozpoznania zespołu pęcherza nadreaktywnego jest wywiad z pacjentem. Jeśli podejrzewa on u siebie tę chorobę powinien przeprowadzać notatki: kiedy i ile oddaje moczu, w jakich sytuacjach, jakie dolegliwości temu towarzyszą.

Co pięć minut w toalecie


Kiedy więc zacząć podejrzewać u siebie chorobę? Istnieje parę charakterystycznych objawów dla tego zespołu.

Pierwszym z nich jest częstomocz, czyli jak nazwa wskazuje, częste oddawanie moczu, zwykle małymi porcjami. Kolejny symptom to parcia naglące, czyli nagła, niepohamowana potrzeba oddania moczu.

Spowodowane jest to nieprawidłowymi skurczami pęcherza, pojawiającymi się w trakcie jego wypełniania. Może wystąpić również nietrzymanie moczu, które w dużej mierze wynika z parcia. Jest to mimowolny wyciek moczu.

Dlaczego tak się dzieje?


Czynnikami wywołującymi te objawy są stres oraz silne emocje, a także nagłe zmiany temperatur, a nawet szum wody cieknącej z kranu.

Występowanie tego schorzenia ma duży wpływ na życie pacjentów. Zwykle rezygnują oni z dotychczasowej pracy, ponieważ mogą zdarzyć się sytuacje, że dana osoba nie dotrze do toalety na czas. Muszą więc zmienić środowisko na takie, które pozwala im opanować tę chorobę.

Do przyczyn choroby zalicza się przerost gruczołu krokowego, operacje miednicy i choroby neurologiczne, takie jak Alzheimer, Parkinson, stwardnienie rozsiane lub udar mózgu. Najczęściej jednak nie udaje się ustalić konkretnego powodu zespołu pęcherza nadreaktywnego.

Leczenie

We wczesnym stadium choroby, kiedy zaczynają pojawiać się pierwsze objawy, zamiast panikować, spróbujmy wykorzystać domowe sposoby.

Pierwszym i chyba najważniejszym zaleceniem jest ćwiczenie mięśni Kegla. Są to mięśnie łonowo-guziczne, które wyćwiczone ułatwiają poród, zapobiegają nietrzymaniu moczu oraz zapewniają satysfakcję seksualną.

Jak je ćwiczyć? To proste! Najpierw zlokalizuj mięśnie, starając się powstrzymać strumień moczu. Potem ćwicz je, zaciskając na 5 sekund i wykonaj to ćwiczenie około 10 razy. W miarę wzmacniania się mięśnia, zwiększaj czas i ilość wykonywanych powtórzeń.

Ćwicz mięśnie Kegla stojąc w korku, oglądając telewizję lub prasując – jak tylko sobie przypomnisz. Efekty będą widoczne szybciej, niż się spodziewasz. Nowo nabyte mięśnie wypróbuj na... partnerze.

W ten sposób nie tylko pozbędziesz się problemu nietrzymania moczu, ale także urozmaicisz swoje życie erotyczne.

Swoją dietę postaraj się wzbogacić o herbatki z żurawiny. Działa ona przeciwbakteryjnie na pęcherz. Wspomaga również odporność.

Gdy jednak domowe metody nie pomogą, warto zasięgnąć rady lekarza. Leczenie zespołu nadreaktywnego pęcherza odbywa się głównie farmakologicznie, zależnie od indywidualnych potrzeb pacjenta.

Gdy ono nie wystarcza, zwykle zaczyna się terapia polegająca na wstrzykiwaniu neurotoksyn, które są skuteczne i działają długotrwale (nawet do 9 miesięcy).

Gdy nawet to zawodzi, chory może poddać się operacji chirurgicznej, mającej na celu odnerwienie pęcherza

Zobacz również objawy tej choroby: Objawy zespołu nadreaktywności pęcherza

Nietrzymanie moczu

W ciągu całego życia kobieta ma 50% szansę na wystąpienie u niej w mniejszym bądź większym stopniu zaburzeń oddawania moczu. Problem coraz częściej dotyczy kobiet młodych, mieszkanek dużych miast. czytaj więcej

Zapalenie pęcherza moczowego

Zapalenie pęcherza moczowego ma bakteryjną etiologię. Zapalenie pęcherza moczowego nie jest przenoszone drogą płciową, ale stosunek płciowy może je czasami spowodować, ponieważ cewka moczowa u kobiet jest krótka i uważa się, że podczas stosunku płciowego bakterie mogą zaatakować pęcherz moczowy.... czytaj więcej

Dodaj komentarz

Brak komentarzy

Gorący temat

Ciąża po 45. roku życia

Ciąża po 45. roku życia

Sprawdź: jaka jest płodność kobiety po czterdziestce? »

Najnowsze choroby

Tagi

Aktualności